Koran.
Oznaczenia recytacyjne wewnątrz sur - na marginesach zaznaczone ğuz’y (wraz z ich numeracją 1-30 zapisaną cyframi arabsko-indyjskimi) i ḥizby (wraz z ich połówkami – niṣf ḥizb) – tradycyjny system dzielenia Koranu. Na marginesach obecne ozdobne iluminacje w typie šamsa, tutaj jednak nie dzielą tekstu na odcinki, gdyż występują nieregularnie, przybierają dwie formy - okrągłą lub owalną. Tekst oraz poprawki zapisane jedną ręką. Na verso folii kustosze zapisane czarnym tuszem (od f. 2 verso). Iluminacje incipitów sur wraz z podaniem ilości ajatów i przynależności do meklkańsich/medyńskich. Liczne błędy kopisty – braki i naddatki poprawiane tą samą ręką w formie skreśleń i/lub uzupełnień nad tekstem lub na marginesie wewnątrz ramki.
Kolofon w trójkątnym zakończeniu informuje, że spisano w roku 874 hidżry [1469/1470 AD]. Datację potwierdzać zdają się iluminacje i obramowanie, charakterystyczne dla szkoły z Szirazu (XIV-XV w.).
Folia 1 w ozdobnych ramach z błękitno-złotymi arabeskami oraz wypustkami; wykazują duże podobieństwo do tzw. szkoły z Szirazu (XIV/XV wiek, zob. Elaine Wright, The Look of the Book. Manuscript Production in Shiraz 1301-1452, University of Washigton Press 2013). Pozostałe strony mają po 11 wersów, zapisane są czarnym tuszem, pierwszy i ostatni zawsze większą czcionką i złotym tuszem, całość w złotym obramowaniu.
Tekst w języku arabskim, pismo nasẖ.
Oprawa: skórzana, wytłaczana z mandorlą ułożoną centralnie, wewnątrz niej arabeska zbliżona do występujących na oprawach osmańskich (wg klasyfikacji Déroche’a zbliżona do typu typ Nsd 7 i Nsd 2, zob. François Déroche Islamic Codicology an Introduction to the Study of Manuscripts in Arabic Script, Translated by Deke Dusinberre and David Radzinowicz, Al-Furqan Islamic Heritage Foundation London 2005.
Miniatury wykonywane pod powiększeniem optycznym.
Keywords: Islam -- piśmiennictwo -- 15 w; Koran -- 15 w