[Chronica Polonorum z komentarzem Jana Dąbrówki]. - Martinus Stanislai de Staw notarius; Wincenty Kadłubek (bł. ; 1150-1223); Dąbrówka, Jan (ca 1400-1472).
[Transumpt bulli Marcina V z XI. 1420:] k. I-II
[A]derat autem quidam vernaculus, atramentarium gestans cum calamo k. 130-164v.
Liber secundus k. 26
[Na marginesie (a. d. 1455):] Hic est liber secundus in quo regum k. 32
[Notatka] k. 139v.
[Q]uia igitur nemo nisi sapiens k. 81v.
Tres tribus ex causis teatralis odierunt solempnitates k. k. 3
[Początek komentarza tym razem nie na marginensie, lecz w kolumnie.] Liber quartus de reliquis gestis illustrium principium ac regum inclitum regum Polonie cuius libri autor fuit Vincentius cadlubonis vulgariter appelatus Cracoviensis episcopus k. 129
Legenti mihi illas illustras Casiodori epistolas non parum disertas Theodorici regis reipublice zelatoris, occurrit illud eulogium quod regorose perscrepit hausto suo [...] huius libri titulus principum polonie quam lector sciat editam esse a Matheo quondam episcopo Cracoviensi in qua per modum dialogi interloquendo cum Johanne achiepiscopo Gnesnensi tres libros ediderunt, quartum autem edidit Vincentius quondam episcopus Cracoviensis k. 1-2v.
Sequitur tercius liber cronice k. 81
Tekst na kartach ochronnych: k. I i II to dokument zawierający transumpt bulli Marcina V z XI. 1420. Zachowany początek podający wystawcę. Fragment dolny dokumentu też na k. II, znak notarialny Martinus Stanislai de Staw. Umieszczenie tego dokumentu wskazuje na związek pochodzenia rękopisu z Wielkopolską. Późne jego losy ilustruje notatka z k. 139v. Zapewne w rękach misjonarzy w seminarium poznańskim od 1781 r. Zanim rękopis znalazł się w Bibliotece Seminarium Duchownego w Poznaniu, stanowił zapewne wlasność kapituły poznańskiej. Jest to ten rękopis Kadłubka, który w Bibliotece Seminarium poznańskiego oglądał Łukaszewicz (Obraz historyczno-statystyczny m. Poznania, Poznań 1883), a który później zaginął. Napis na przedniej okładce atramentemz XV w. wskazuje, że wtedy właścicielem jego był: "Jo[annes] Drobnicius", czy raczej Drobinius (napis jest częsciowo zatarty). Może to był Jan z Drobnina, mistrz, ksiądz z Gniezna, żyjący koło r. 1459.
Brak ciągu dalszego po k. 164v. Na ostatnim z zachowanych fragmentów "e" czerwonym atramentem znaną ręką (Zathey sugeruje Bandtkiego); "cf. II p. 81 ed. Varsaviensis". Uwaga: trafiają się rzadko glosy polskie, np. k. 141 nad gallus galinmacius nadpisano: "curzeya".
Łac., pol.
Datę występowania papieru określają znaki wodne: na k. 2/13, 16/25: głowa wołu o wąskim pysku, pomiędzy rogami nad krzyżem róża, na k. 4/11: głowa wołu z krzyżem na pręcie u góry, u dołu trójkąt podzielony na 3 części, na k. 118 krzyż równoramienny z kroplami po bokach, poniżej wieża szachowa, k. 148, k. 158-161. Papier z lat 1440-1465.
Wystawa ||"Ars scribendi. O sztuce pisania w średniowiecznej Polsce". org. Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie, 2008.
Pismo: minuskuła gotycka XV w. w 1 kolumnie, obifite glosy interlinearne i marginalne. Tekst główny, pismo glos (perełkowe) i drobne pismo komentarza pochodzi od kilku rąk. Wyraźniejsze zmiany rąk i atramentu na k. 67v, 81v, od 78-81v brak glos, ręka odrębna 134v-152. Ręka XVIII w. (1785) przepisywała fragmenty tekstu na marginesach k. 3, 3v, 4, 5v, 6, 42, 43, 45v, 46v, 47, 48, 49v, 50v, 51v, 52. Notatka tej ręki na k. 139v. ważna dla prowieniencji. Rubrowanie, inicjały czerwone (ceglaste). Inicjałów i rubrowania od k. 68-167 brak. Pośród glos marginalnych na k. 32 data r. 1455.
Keywords: Historiografia polska -- 13 w; Kronika -- 13 w