Koran.
Brak filigranów, brak kolofonów, brak iluminacji. 13 wierszy na stronę, język arabski, pismo nasẖ. Tusz czarny, czerwonym zapisane incipity sur, niektóre marginalia oraz odstępy miedzy wersami/ajatami (nie wszędzie we właściwych miejscach).
Oprawa skórzana, jasnobrązowa, z centralnym medalionem w kształcie migdała (tzw. mandorla), wewnątrz niego wytarta arabeska, typ oprawy sugeruje pochodzenie z Turcji (17/18 w.), jednak znaczny stopień uszkodzenia mandorli nie pozwala rozpoznać dokładnego typu.
W wielu miejscach tekst uszkodzony i zalany, ślady napraw z doklejanym papierem i nadpisanymi brakami. Liczne błędy kopisty, częściowo poprawiane przez niego lub przez inną osobę w formie dopisanych słów bądź fragmentów nad wersami lub na marginesie. Kopista częstokroć nie mieści się w przyjętych przez siebie ramach i szczególnie na verso kart widać ścieśnianie wersów. Większość tekstu zapisana jedną ręką, część poprawek i nieliczne karty drugą, trzecia zostawiała próbki pisma (niewprawną ręką). Błędne fragmenty wykreślane, zamazywane bądź otaczane kropkami (wykropkowane). Czerwone numery sur, interpunkcja i podana liczba ajatów, niekiedy też wykropkowania. Błędy gramatyczne sugerują, że kopista nie znał dobrze arabskiego. Na kartach recto kustosze. W pierwszej kolejności powstawał tekst właściwy, pozostawiono miejsce na incipity, części nie uzupełniono. Oznaczenia poszczególnych części recytacyjnych (ğuz’ów), w kilku miejscach także ich składowych (ḥizbów).
Arabski
Keywords: Koran -- 17 w; Islam -- piśmiennictwo -- 17 w