[Zatwierdzenie, na prośbę cechu tkaczy, postanowienia dotyczącego organizacji i wzajemnych stosunków tego cechu].

Katalog
Dyplomy
Pobierz opis bibliograficzny

Opis

  • Sygnatura: D 53
  • Tytuł: [Zatwierdzenie, na prośbę cechu tkaczy, postanowienia dotyczącego organizacji i wzajemnych stosunków tego cechu].
  • Miejsce i rok: 1535.12.11.
  • Opis fizyczny: 1 k. ; 45x69 cm
  • Język: Łac.
  • Treść: Burmistrz i rajcy miasta Lwowa na prośbę mistrzów tkackich zatwierdzają dotychczasowy statut cechu tkackiego i rozszerzają go dodając kolejne artykuły regulujące stosunki między członkami cechu na płaszczyznach zawodowej, wychowawczej i obyczajowej. Uchwalono m.in. warunki, jakie musieli spełnić mistrzowi przybywający z innych miast oraz inne osoby ubiegające się o przyjęcie do cechu i o awans zawodowy. W tym celu trzeba było okazać świadectwo wyuczenia się rzemiosła oraz przejść sprawdzian dowodzący umiejętności w zakresie sztuki tkackiej. W tym celu trzeba było wykonać obrus na ołtarz z białej wełny na długość 5 łokci, 7 tkanin z tzw. „listwami” z nici błękitnej na wzór zwany „rycerskim węzłem” z różami i dwoma wstążkami w kształcie krzyża, z obleczeniem oraz z białego lnu. Następnie prace te przeglądają starsi mistrzowie i współbracia cechowi sprawdzając tym sposobem, czy dany nowicjusz będzie sposobny do przyjęcia na naukę. Następnie ów mistrz lub towarzysz będzie zobowiązany wstawić się w ratuszu wraz z dwoma mistrzami i w ich obecności przyjąć prawo miejskie i tym samym zostanie awansowany na mistrza, a swoje wyroby obrócić na swój użytek. ----warunków terminowania i pracy czeladników i uczniów, organizacji produkcji i zasad bezpieczeństwa (obowiązkowe trzyletnie praktyki, czterotygodniowe terminy dla czeladników żonatych, praca jednego ucznia przy jednym warsztacie, samodzielne wykonywanie pracy przez uczniów bez pomocy starszych, solidność w pracy, bezwzględne posłuszeństwo, solidarność cechowa, zakazy wałęsania się po mieście w czasie i po pracy, porzucania terminu i odchodzenia do innych majstrów, długiej, np. rocznej, nieobecności poza warsztatem, wynoszenia narzędzi, przychodzenia do pracy z jakąkolwiek bronią, obowiązek spłaty długów pod rygorem nieukończenia terminu, wyzwoliny czeladnicze, godziwa i terminowa zapłata za pracę i przyuczanie do rzemiosła uczniów, dni wolne, zapomogi pieniężne dla chorych uczniów i czeladników tak od majstrów, jak i z kasy cechowej), uiszczania różnych opłat na rzecz cechu (wkupne, czesne, opłaty 4 szerokich groszy na fundusz czeladniczy dla uczniów za zakończenie terminowania i tyleż za wyzwoliny dla towarzyszy, za wydanie świadectw, pierwsze i kolejne opłaty dla obcych czeladników z wędrówki) i związanych z nim fundacji (świece do kaplic i ołtarzy brackich w kościele z okazji świąt), nauki karności i wpajania norm etycznych i moralnych (szacunek dla starszych i względem siebie, zakazy kłótni ze starszymi czeladnikami i między sobą, bójek, nieprzyzwoitego zachowania w warsztacie lub w domu majstra (co miało skutkować w przyszłości wyższymi grzywnami za te same przewinienia niż u innych), przetrzymywania obesłania cechowego, dopuszczania się kradzieży, pijaństwa, udziału w grach hazardowych, włóczenia się nocami po mieście i chodzenia do karczem, niemoralnego prowadzenia się (tylko prawowite żony) i odwiedzania domów publicznych, chodzenia bez butów od warsztatu do warsztatu i do miasta, przestrzeganie porządku publicznego, obowiązkowa obecność na urządzanych co kwartał zebraniach cechowych, uroczyste obchodzenie świąt kościelnych, obowiązek udziału w pogrzebach zmarłych członków cechu i ich rodzin. Rada jako organ upoważniony zastrzega sobie prawo do dokonywania w razie potrzeby zmian w ordynacji bez szkody dla sądów miejskich. W przypadkach nieujętych niniejszymi przepisami cech ma kierować się zasadami praktykowanymi w innych cechach swego rzemiosła. Nieprzestrzeganie cechowego regulaminu obwarowano ściśle określonymi w ordynacji karami (w zależności od rodzaju przewinienia), głównie grzywnami pieniężnymi różnej wysokości (szerokie i wąskie grosze), a niekiedy w kamieniach wosku, przeznaczanymi na uświetnienie cechu, na bieżące potrzeby cechu i czeladników oraz kult i służbę bożą. Uwzględniono także kary czasowego wykluczenia z cechu (np. okres kwartału dla żonatych czeladników, którzy mając żony poza miastem przepracowali zbyt krótki czas i porzucili pracę lub udali się na wędrówkę); przewidziano także stosowanie kar cielesnych.
  • Hasła przedmiotowe:
    • Cech tkaczy lwowskich
    • Miasta
    • Rzemiosło
    • Cechy (rzemiosło)
    • Tkacze
    • Lwów (Ukraina, obw. lwowski)
    • Zatwierdzenie
  • Uwagi:
    • Liczne plamy i przebarwienia oraz niewielkie dziury.
    • Zakładka o szer. 6 cm.
    • In dorso kilka not archiwalnych : wcześniejsze sygnatury oraz nota streszczająca z datacją.
  • Opis pieczęci: Pozostały paski pergaminowe po pieczęci

MARC

  • 040 a KÓR Z
  • 041
    0
    @
    a lat
  • 044 a un
  • 110
    2
     
    a Rada Miejska Lwowa.
  • 245
    1
    0
    a [Zatwierdzenie, na prośbę cechu tkaczy, postanowienia dotyczącego organizacji i wzajemnych stosunków tego cechu].
  • 260 a Lwów, c 1535.12.11.
  • 300 a 1 k. ; c 45x69 cm
  • 340 a Pergamin d rękopis
  • 500 a Liczne plamy i przebarwienia oraz niewielkie dziury.
  • 500 a Zakładka o szer. 6 cm.
  • 500 a In dorso kilka not archiwalnych : wcześniejsze sygnatury oraz nota streszczająca z datacją.
  • 520
    8
     
    a Burmistrz i rajcy miasta Lwowa na prośbę mistrzów tkackich zatwierdzają dotychczasowy statut cechu tkackiego i rozszerzają go dodając kolejne artykuły regulujące stosunki między członkami cechu na płaszczyznach zawodowej, wychowawczej i obyczajowej. Uchwalono m.in. warunki, jakie musieli spełnić mistrzowi przybywający z innych miast oraz inne osoby ubiegające się o przyjęcie do cechu i o awans zawodowy. W tym celu trzeba było okazać świadectwo wyuczenia się rzemiosła oraz przejść sprawdzian dowodzący umiejętności w zakresie sztuki tkackiej. W tym celu trzeba było wykonać obrus na ołtarz z białej wełny na długość 5 łokci, 7 tkanin z tzw. „listwami” z nici błękitnej na wzór zwany „rycerskim węzłem” z różami i dwoma wstążkami w kształcie krzyża, z obleczeniem oraz z białego lnu. Następnie prace te przeglądają starsi mistrzowie i współbracia cechowi sprawdzając tym sposobem, czy dany nowicjusz będzie sposobny do przyjęcia na naukę. Następnie ów mistrz lub towarzysz będzie zobowiązany wstawić się w ratuszu wraz z dwoma mistrzami i w ich obecności przyjąć prawo miejskie i tym samym zostanie awansowany na mistrza, a swoje wyroby obrócić na swój użytek. ----warunków terminowania i pracy czeladników i uczniów, organizacji produkcji i zasad bezpieczeństwa (obowiązkowe trzyletnie praktyki, czterotygodniowe terminy dla czeladników żonatych, praca jednego ucznia przy jednym warsztacie, samodzielne wykonywanie pracy przez uczniów bez pomocy starszych, solidność w pracy, bezwzględne posłuszeństwo, solidarność cechowa, zakazy wałęsania się po mieście w czasie i po pracy, porzucania terminu i odchodzenia do innych majstrów, długiej, np. rocznej, nieobecności poza warsztatem, wynoszenia narzędzi, przychodzenia do pracy z jakąkolwiek bronią, obowiązek spłaty długów pod rygorem nieukończenia terminu, wyzwoliny czeladnicze, godziwa i terminowa zapłata za pracę i przyuczanie do rzemiosła uczniów, dni wolne, zapomogi pieniężne dla chorych uczniów i czeladników tak od majstrów, jak i z kasy cechowej), uiszczania różnych opłat na rzecz cechu (wkupne, czesne, opłaty 4 szerokich groszy na fundusz czeladniczy dla uczniów za zakończenie terminowania i tyleż za wyzwoliny dla towarzyszy, za wydanie świadectw, pierwsze i kolejne opłaty dla obcych czeladników z wędrówki) i związanych z nim fundacji (świece do kaplic i ołtarzy brackich w kościele z okazji świąt), nauki karności i wpajania norm etycznych i moralnych (szacunek dla starszych i względem siebie, zakazy kłótni ze starszymi czeladnikami i między sobą, bójek, nieprzyzwoitego zachowania w warsztacie lub w domu majstra (co miało skutkować w przyszłości wyższymi grzywnami za te same przewinienia niż u innych), przetrzymywania obesłania cechowego, dopuszczania się kradzieży, pijaństwa, udziału w grach hazardowych, włóczenia się nocami po mieście i chodzenia do karczem, niemoralnego prowadzenia się (tylko prawowite żony) i odwiedzania domów publicznych, chodzenia bez butów od warsztatu do warsztatu i do miasta, przestrzeganie porządku publicznego, obowiązkowa obecność na urządzanych co kwartał zebraniach cechowych, uroczyste obchodzenie świąt kościelnych, obowiązek udziału w pogrzebach zmarłych członków cechu i ich rodzin. Rada jako organ upoważniony zastrzega sobie prawo do dokonywania w razie potrzeby zmian w ordynacji bez szkody dla sądów miejskich. W przypadkach nieujętych niniejszymi przepisami cech ma kierować się zasadami praktykowanymi w innych cechach swego rzemiosła. Nieprzestrzeganie cechowego regulaminu obwarowano ściśle określonymi w ordynacji karami (w zależności od rodzaju przewinienia), głównie grzywnami pieniężnymi różnej wysokości (szerokie i wąskie grosze), a niekiedy w kamieniach wosku, przeznaczanymi na uświetnienie cechu, na bieżące potrzeby cechu i czeladników oraz kult i służbę bożą. Uwzględniono także kary czasowego wykluczenia z cechu (np. okres kwartału dla żonatych czeladników, którzy mając żony poza miastem przepracowali zbyt krótki czas i porzucili pracę lub udali się na wędrówkę); przewidziano także stosowanie kar cielesnych.
  • 536 a Projekt FERC.02.03-IP.01-003/25 b Fundusze Europejskie na Rozwój Cyfrowy 2021-2027 c "Ocalone dziedzictwo odkryte na nowo"
  • 541 c st. zas.
  • 546 a Łac.
  • 610
    2
    9
    a Cech tkaczy lwowskich
  • 650
    .
    9
    a Miasta
  • 650
    .
    9
    a Rzemiosło
  • 650
    .
    9
    a Cechy (rzemiosło)
  • 650
    .
    9
    a Tkacze
  • 651
    .
    9
    a Lwów (Ukraina, obw. lwowski)
  • 655 a Zatwierdzenie
  • 852 j D 53
  • 900 a Pozostały paski pergaminowe po pieczęci
  • 999 a MSL b 2026.09.02

Egzemplarze

  • Sygnatura: D 53
  • Lokalizacja egzemplarza: Magazyn Stare Druki